Het menselijk lichaam kan ook nog na de dood als infectiebron optreden, afhankelijk van de situatie na het overlijden (bijvoorbeeld tijdstip na overlijden, dagtemperatuur, koeling, invriezen). Verder spelen, nadat het stoffelijk overschot is begraven, ook de grondsoort, waterpeil, zuurgraad en toetreding van lucht een rol. Ook bij crematie, fixatie met alcohol/formaldehyde (bijvoorbeeld bij ter beschikkingstelling aan de wetenschap) kan er sprake zijn van een besmettingsrisico, hoewel uiteraard geringer dan bij bovengenoemde omstandigheden. 

Uit lichamen aangetroffen in de permafrost (eeuwig bevroren grond) heeft men nog (delen van) griepvirussen kunnen isoleren. Hoewel in die situaties besmettelijkheid niet meer waarschijnlijk is, kan men wel overlijden aan een prionziekte of bijvoorbeeld aan sporenvormers als antrax. Een persisterende besmettelijkheid is dus nooit helemaal uit te sluiten.  

Er wordt wel eens geopperd om bij iedere overledene een aangifteplicht in te stellen met betrekking tot de (infectieuze) doodsoorzaak. Toch zal dit in het algemeen weinig bijdragen aan de veiligheid van het personeel omdat in een groot aantal van de gevallen niet bekend zal zijn aan welke (a)symptomatische infectieuze aandoeningen de overledene leed of drager voor was.